Dzięcioł zielonosiwy (Picus canus)
Zamieszkuje stare, luźne, mieszane lub liściaste drzewostany, preferując obszary pagórkowate. Gniazdo buduje w samodzielnie wykutej dziupli, do 5 m nad ziemią w drzewie liściastym. Żywi się owadami, głównie mrówkami. Zbiera je z powierzchni lub wydobywa z miękkiego drewna. U samca na czole mała czerwona czapeczka, której brak u samicy. Ten rzadki mieszkaniec polskich lasów najliczniej występuje w Puszczy Augustowskiej i Bieszczadach. Ptak osiadły, zimą koczujący w poszukiwaniu pokarmu. Gatunek podlegający ochronie w całej Unii Europejskiej.

Ryś (Lynx lynx)
Ssak drapieżny z rodziny kotowatych, jeden z największych drapieżników Europy. Na terenie Polski występuje gł. w puszczach: augustowskiej, knyszyńskiej, białowieskiej i boreckiej oraz we Wschodnich i Zachodnich Karpatach. Zamieszkuje duże, zwarte kompleksy leśne ze starymi drzewostanami. W Polsce występuje ok. 200 osobników tego gatunku. Ryś sprawnie wspina się po drzewach, dobrze skacze. Pożywienie rysia stanowią gryzonie, zające, ptaki, sarny, młode jelenie, kozice i warchlaki, czasami padlina. W warunkach naturalnych ryś nie ma wrogów. Do głównych zagrożeń spowodowanych działalnością człowieka zaliczamy wylesianie, kłusownictwo oraz zabijanie przez środki lokomocji. Podlega ochronie gatunkowej w całej Unii Europejskiej.

Zimorodek (Alcedo atthis)
Ten barwny ptak zamieszkuje brzegi czystych wód, zarówno płynących, jak i stojących. Upatrzył sobie strome brzegi, z których zwisają korzenie lub gałęzie. Żywi się głównie małymi rybkami, które połyka w całości, ale także owadami, żabami i kijankami. Często siedzi bez ruchu na kamieniu, pniu przewróconego drzewa lub nadwodnej gałęzi i wypatruje zdobyczy, za którą spada jak kamień do wody. Gniazdo zakłada w wygrzebanej w urwisku norze, czasem dość daleko od brzegu. Zimą wędruje w pobliże wodospadów, do miejsc, gdzie woda nie zamarza. Podczas ciężkich zim ginie wiele zimorodków, ale prawdziwą przyczyną ich wymierania jest zanieczyszczenie i regulacja rzek. Podlega ochronie gatunkowej w całej Unii Europejskiej.

Czapla biała (Egretta alba)
Zamieszkuje duże obszary trzcin, delty rzek, zalewy, zwykle w towarzystwie innych czapli. Gniazda w postaci platformy z gałęzi, łodyg i liści buduje w trzcinach, rzadziej na krzewach lub drzewach, wyprowadzając jeden lęg w roku. Żywi się drobnymi zwierzętami wodnymi: rybami, płazami, gadami, skorupiakami i owadami, czasem również drobnymi zwierzętami lądowymi. Do Polski czapla biała regularnie i licznie zalatuje, a od niedawna nielicznie również się gnieździ. Pierwszy przypadek gniazdowania w Polsce odkryto w 1997 r. nad Biebrzą, obecnie znane są również lęgowiska, m.in. na zbiorniku Jeziorsko oraz na terenie Parku Narodowego Ujście Warty. Gatunek podlegający ochronie w całej Unii Europejskiej.

Derkacz (Crex crex)
Zamieszkuje wilgotne łąki z wysoką roślinnością zielną i kępami krzewów, pola uprawne oraz suchsze miejsca na bagnach. Ten rzadki, wymagający ochrony czynnej ptak w Polsce liczniej występuje na północy i wschodzie kraju. Większość obserwacji dotyczy jedynie jego charakterystycznego głosu, ponieważ jest to ptak bardzo płochliwy o skrytym trybie życia. Głos to donośny, dwusylabowy terkot, przypominający "der der" (stąd polska nazwa). Młode wyglądają identycznie jak dorosłe, lecz są ogólnie bardziej brązowe. Gniazdo buduje na ziemi, pod osłoną roślin zielnych lub wewnątrz krzewu. Żywi się owadami i innymi małymi zwierzętami oraz nasionami i częściami zielonymi roślin. Gatunek podlegający ochronie w całej Unii Europejskiej.

Łęczak (Tringa glareola)
Ptak wędrowny z rodziny bekasowatych. W Polsce bardzo nielicznie lęgowy; niewielka populacja występuje jedynie na Bielawskich Błotach i jest zagrożona wymarciem. Podczas przelotów (IV-V i VII-X) najliczniejszy z brodźców pojawiających się w Polsce. Zamieszkuje bagna, tereny podmokłe i brzegi zbiorników wodnych. Gniazdo buduje na ziemi składając w maju-czerwcu 4 jaja, wyprowadzając w ten sposób jeden lęg w roku. Jaja wysiadywane są przez obydwoje rodziców, natomiast pisklętami opiekuje się wyłącznie samiec. Pożywienie stanowią owady. Zagrożeniami dla tego ptaka są zmiany klimatyczne oraz osuszanie obszarów, na których się gnieździ. Gatunek podlegający ochronie w całej Unii Europejskiej.

Wilk (Canis lupus)
Zamieszkuje duże przestrzenie leśne, równiny, tereny bagienne oraz góry. Jest wytrwałym wędrowcem, potrafiąc w ciągu dnia pokonać dystans kilkudziesięciu km. Stada wilków - watahy liczą do 20 osob. o ściśle określonej hierarchii wewnętrznej. Mają rozwinięty system komunikowania się przy pomocy mowy ciała, odgłosów czy np. feromonów. Żywią się drobnymi zwierzętami (gryzonie, zające, ptaki, bezkręgowce), a jeśli warunki i liczebność stada na to pozwala - również zwierzętami kopytnymi. W Polsce żyje ok. 500 wilków, a największą ich ostoją są Karpaty i Pogórze Karpackie. Zagraża im kłusownictwo oraz kurczenie się przestrzeni życiowych, m.in. przez budowę dróg szybkiego ruchu oraz zabudowę. Podlega ochronie gatunkowej w całej Unii Europejskiej.

Foka szara (Halichoerus grypus)
Jedna z trzech polskich fok - największa i najczęściej pojawiającą się u polskich wybrzeży. Osiąga do 3 metrów długości i do 300 kg wagi. Liczebność populacji bałtyckiej szacuje się na ok. 17 tys. osobników. Foki - morskie ssaki wiodą wodno-lądowy tryb życia. Podczas gdy na lądzie są ociężałe, w wodzie okazują się być wspaniałymi pływakami, zdolnymi do rozmaitych akrobacji. Śpią unosząc się na powierzchni wody, pod wodą lub też wylegują się na lądzie. Uwielbiają wygrzewać się na słońcu. Są ostrożne i płochliwe. Na polskim wybrzeżu pojawia się sporadycznie, choć można ją czasem spotkać w rezerwacie przyrody Mewia Łacha położonym u ujścia Przekopu Wisły. Jako zagrożona wyginięciem podlega ochronie gatunkowej w całej Unii Europejskiej.

Bóbr europejski (Castor fiber)
Ten ziemnowodny ssak najbardziej aktywny jest nocą i o zmierzchu, przez co jest trudny do obserwacji. Występuje głównie w lasach łęgowych nad strumieniami, rzekami i jeziorami. Latem żywi się roślinami wodnymi i przybrzeżnymi, zimą łykiem drzew liściastych (najczęściej topoli i wierzby), które zgromadził w lecie. Bobry kopią nory, a w przypadku braku dogodnych miejsc budują kopce z gałęzi i mułu, otoczone wodą, zwane żeremiami, do których wejścia zawsze są pod wodą. Poprzez swą działalność dobrze wpływają na renaturalizację krajobrazu, odwracają melioracyjne osuszenie terenu, pozytywnie wpływając na małą retencję wód, dlatego też podlegają ochronie gatunkowej w całej Unii Europejskiej . W Polsce obecnie dość liczne.

Siewka złota (Pluvialis apricaria)
W Polsce spotykana obecnie jedynie na przelotach, podczas których zatrzymuje się na polach uprawnych, pastwiskach, łąkach, na spuszczonych stawach i zbiornikach zaporowych. (przylot: III-V, odlot: VII-XI). Zwykle tworzy niewielkie stada, ale czasem koncentracje liczą po kilkaset, a nawet kilka tysięcy osobników. Gniazdo w postaci skąpo wyścielonego dołka zakłada wśród rzadkiej roślinności lub między kamieniami. Żywi się owadami i innymi bezkręgowcami uzupełniając niedobór pokarmem roślinnym. Najłatwiejsza do spotkania w okresie przelotów jesiennych, gdy czasem duże stada zatrzymują się na polach uprawnych. Często żeruje na nich razem z czajkami. Gatunek podlegający ochronie w całej Unii Europejskiej